• Dec 6th 2009

In de categorie #dingendiejemisschiennietweetoverdelinda: ik heb hoogtevrees. Als ik vanaf een hoogte naar beneden kijk, is er een stemmetje in mijn hoofd dat zegt ‘Spring! Spring maar! Je weet dat je het wilt…’ En dat springen is natuurlijk geen goed idee.  Ik ben echter een grootstedelijke chica die veel stoerdere dingen zegt dan ze werkelijk wil doen. Zo kwam het dus dat ik opeens op een berg stond, met een gast van hoogstens 17 achter me en mijn benen bungelend in een soort rugzak. Hij telde 1-2-3 en de wind pikte ons op. U raadt het: de lalala heeft geparaskent.. geprapeent… gepereweend.. ARGH! Aan parapenten gedaan. Het was ongelooflijk ende eng. In den beginne durfde ik vooral niet naar beneden te kijken. Dat begin was al de hele minibusrit de berg op. Toen ik eenmaal op de berg stond, durfde ik helemaal nergens meer aan te denken. Gelukkig hoefde ik niet de berg af te rennen want ik ga dus mooi niet mijn dood tegemoet rennen. Eenmaal in de lucht ging het best goed. Het is het soort van gevoel dat je hebt in de achtbaan. Dit duurde alleen 20 keer langer dan een achtbaan en na een tijdje ging mijn hoofd weer aan. Toen kwam de vrees. Het hielp ook niet dat mijn gids het een leuk idee vond allemaal trucjes te doen. Voor je het weet ga je in een kurketrekkerbeweging keihard naar beneden. Ik heb gegild. Het was een geweldige adrenalinekick maar dios mio, wat was ik blij toen ik weer op de grond zat –> jip, moest een half uur zittend bijkomend.

Het was vrijdag #overwinjeangstendag en in dat kader heb ik ´s avonds mieren gegeten. Hele grote dikke zwarte gefrituurde mieren. Met een biertje ernaast om de smaak weg te drinken. Eigenlijk smaakten ze best okay. Ze smaakten vooral naar frituur en wie houdt er nou niet van frituur? En voordat jullie allemaal gaan miepen dat het niet gebeurd is zonder pica’s: de foto´s van al deze avonturen zijn te bewonderen op de speciale dia-avond die zal plaatsvinden ergens in februari.

Allemaal stress-avonturen, maar eigenlijk ben ik vooral heel veel aan het chillen. Tussen het uitgaan door doe ik het rustig aan om de katers goed te managen. Ik bezoek wat koloniale stadjes, ik mountainbike, ik hike, ik hang wat met mijn vriendjes. Vorige week zaterdag heb ik een avondje gelogeerd bij een vriendinnetje van mijn Colombiaanse collega Diane. Zij werkt als bedrijfsjurist maar presenteert zichzelf als linkse intellectueel en is vooral heel erg upper middle. Wat opvallend was, is hoeveel we gemeenschappelijk hebben als grootstedelijke single chica´s. We zijn met haar vrienden uitgeweest naar Bogota-fenomeen Andres con carne. Colombia is een boel dingen maar Colombia is vooral vleesch. Heel veel vleesch. Vroeger roken je kleren na het uitgaan naar rook. Hier ruiken ze naar vlees. Andres con carne is een club waar meisjes met hoge hakken en vergrote borsten op tafels dansen, na het wegtikken van enorme porties vlees en sterke drank. Me gusto mucho! Latino´s zijn overenthousiast en ik snap nu ook waarom ze hier zo van Tiësto en van die andere trancemeuk houden: de blijde riedeltjes en verplichte happy moments sluiten naadloos aan bij hun behoefte te juichen en te klappen op de dansvloer. Techno is veel individualistischer en daar houden ze hier niet van. Ik ben de afgelopen dagen flink uitgeweest en iedere disco is opnieuw een teleurstelling. Salsa wordt afgewisseld met trance en om het half uur draaien ze ‘A good night’ in de David ‘jak’ Guetta-mix. Jak. gelukkig maakt rum veel goed.


This post is categorised in Stories

This post is tagged

Categories