• Dec 19th 2009

Met een groep beste vrienden hadden we besloten af te reizen naar de top van het continent. Het meest noordelijke punt van Zuid-Amerika is een schiereiland vol met niets. In de woestijn wonen Waayu – een etnische minderheid die in klederdracht de gebruikelijke artisanos produceren. Het uiterste punt is alleen te bereiken via een weg die niet echt een weg is en die je alleen kunt doen met vierwielaangedreven jeep. Je slaapt er bij een familie in hangmatten in hun ‘achtertuin’. Het is allemaal enorm mooi en authentiek en het type ervaring waar backpackers van smullen en over opscheppen. Het is een The Beach-ervaring: dat mythische strand waar je alleen naar toe kunt zwemmen.

Het IS heel erg mooi en het IS het soort ervaring waar ik het allemaal voor doe. Ik hou van wegen die moeilijk zijn. Ik hou van de leegheid, van de nietsheid, van hoe geweldig anders het hier is. Tegelijkertijd maak ik me geen illusies. Het kleine jongetje dat aan het eind van het continent woont heeft gewoon Spiderman aan de muur hangen. De mensen waarmee ik was heb ik allemaal in de dorm van het populairste hostel van de populairste badplaats ontmoet. De ervaring is prefab – maar dat maakt hem niet minder.

De populairste badplaats dus en dat is waar ik al anderhalve week zo hard hang dat het wel mijn beroep lijkt. Dat ik niets kan doen betekent niet dat ik niets doe. Ik ben nu officieel gecertificeerd open water duiker. Ik heb vier dagen over een driedaagse PADI-cursus gedaan. Na het kijken van een drie uur durende DVD waarin werd uitgelegd hoeveel fun diving is, mocht ik in het zwembad voor het eerst onder water ademen. Samen met mijn ‘buddy’ oefende ik hoe je je masker leeg kunt maken en hoe je elkaar in geval van nood adem kunt geven. Die avond heb ik keihard gevierd dat ik de ‘neutral buoyancy’-vaardigheid onder de knie had. Dat was een slecht idee. Toen het de volgende ochtend tijd was voor mijn eerste duik in echt open water, betaalde ik de prijs. Ik werd heel erg zeeziek en onder water kon ik alleen maar denken aan wat er zou gebeuren als ik moest overgeven. In de video hadden ze wel gezegd dat je voordat je gaat duiken niet moet drinken, maar ik dacht dat dat niet van toepassing was op mij. Bij mijn tweede duik ging het mis. Ik was zo misselijk dat ik niet kon bewegen en mijn instructeur alles moest doen. Hij zei dat het beter zou zijn onder water, maar toen ik eenmaal op 12 meter diepte was raakte ik in paniek. Onder water ademen is niet normaal! Ik ben geen vis! Omhoog omhoog omhoog! Duik 2 mislukte dus en die duik moest ik later inhalen. Twee dagen geen druppel gedronken en toen ging het beter. Duik 3 was wel aardig, duik 4 een stuk beter, duik 5 vond ik leuk. Duik 6 kreeg ik gratis (mijn ongelooflijk lekkere duikinstructeur vindt mij ook lekker) en duik 6 kickte ass. Duik 6 was een zogenaamde fun dive en dan hoef je niet meer alle trucjes te oefenen. Gewoon rustig zwemmen dus. Mijn duikinstructeur maakte van die dive een heuse photoshoot en op de dia-avond kunnen jullie dus ook genieten van mijn scuba-avonturen.

Colombia is een land om je in te verliezen en om verliefd op te worden. Het is geweldig mooi en de mensen zijn vriendelijk en open. Het is echt super chill dat ik zes weken heb, want dat betekent dat ik het rustig aan kan doen. Ik was vergeten hoe relaxed het is als je gewoon dagen niets kunt doen zonder enig schuldgevoel. Ik zit aan de kust en de tijd kabbelt als de zee langzaam voorbij.


This post is categorised in Stories

This post is tagged

Categories