• Jan 2nd 2009

Libanon lijkt in niets op Syrië, los van de voorliefde die ze in beide landen schijnen te hebben voor kloktorens. Na een oponthoud van twee uur aan de grens in het noorden, bereikte ik zaterdag Tripoli. Onderweg kwam ik langs drie wegblokkades waar jonge soldaten met hun hand op de trekker in tanks zaten. Waaah!! Aan de andere kant: toen ik ‘s avonds in de Mickey D zat met een fijne hamburger was de lokale jeugdcultuur geruststellend hetzelfde als overal ter wereld: giechelende meisjes flirten met bepukkelde jongens. In Tripoli was geen toerist te zien en mensen waren verbaasd dat ik er was gezien de huidige politieke situatie. Reizigers schuwen Tripoli een beetje omdat hier dit jaar nog gevochten is. Stiekem vond ik het ook best spannend, maar dat vertel ik natuurlijk niet. Daarnaast (en dit vertel ik wel) is er buiten Beiroet geen goede budgetaccomodatie te vinden. Op naar Beiroet dus!

Libanon is een land van tegenstellingen: van arm en rijk, van zon en sneeuw, van hoop en oorlog en Beiroet is de twilight zone. Het centrum (‘downtown’) is geheel verwoest tijdens de burgeroorlog. Inmiddels is dat herbouwd in Disneyland-stijl. Ze hebben geprobeerd de nieuwe gebouwen er oud uit te laten zien, zoals ze dat ook hebben geprobeerd met The Venetian in Vegas. In het midden van de autovrije straten staat een kopie van de oorspronkelijke kloktoren, met daar omheen koffietentjes met grote terrassen. De gehele zone wordt zwaar bewaakt door militairen, uiteraard met de vinger op de trekker van hun machinegeweren. Voordat je de straat op mag, moet je je tas laten controleren. In de straten om downtown zie je overal kogelgaten in de oudere panden, met als ultiem bewijsstuk van de burgeroorlog het befaamde Holiday Inn. Downtown is dus veel te mooi, met een spiksplinternieuwe Nike Town (waar ik uiteraard vette nieuwe Nikes heb gehaald), Starbucks and Virgin Megastore. Maar overal staan hekken en tanks, alles wordt bewaakt door het leger. Ik had het gevoel dat ieder moment dit laagje afgepeld zou worden en ik me ineens 20 jaar terug in de tijd bevond, midden in de roos van de scherpschutters die elkaar – en dus mij – van beide kanten bestoken. (Dit is waar de begintune van de Twilight zone inzet.)

Ondanks jaren oorlog is Libanon veel rijker dan Syrië en dat geld hebben ze verdiend met bankieren. Overal zie je dus banken en er is voldoende gelegenheid om het geld dat je daar uit de muur trekt uit te geven. Vlakbij mijn hotel is een chique uitgaansstraat die zo in Londen’s Soho had kunnen liggen. De straat zit vol met hippe restaurants en sushi-bars en ‘s avonds na negenen rijden de Ferrari’s af en aan. Het publiek loopt op hakken of Italiaanse schoenen, zit strak in de merkkleding en is volledig ondergeplamuurd. Alle reclameborden die je ziet (niet alleen in Beiroet maar ook langs de snelwegen) richten zich op dit publiek: grote billboards die Stoli, Dolce & Gabbana en Tattoo-removal aanprijzen. Je vraagt je af waarom dat is. De overgrote meerderheid van de Libanese bevolking kan zich geen tatoeage veroorloven. Het gaat in feite om een kleine elite die is geëmigreerd naar de Europa, de VS of Dubai en die eens per jaar (nu!) terugkomt om het breed te laten hangen. Zodra je je buiten het centrum waart, zijn er shoarmashops en nootjesverkopers, oude Mercedessen die dienst doen als taxi en de chaos die bij het Midden-Oosten hoort. Heel Libanon is verstedelijkt, maar tussen de steden zie je nog schapenherders op zoek naar een stukje gras. Ik heb de afgelopen dagen als een debiel in bussen rondgereden om in Japanstoeristentempo Libanon te zien. Baalbek, Tyre, Byblos, allemaal vol met souqs, citadellen en ruïnes. Onderweg meer militairen, checkpoints en tanks. Hoewel ik nog nooit zo veel tanks heb gezien, is het zoals met alles: het went.

Gisteren was het dan eindelijk tijd voor wat ander vertier dan het gebruikelijk bier+shithead. Oud en nieuw! Rondom de kloktoren (waar anders) had zich een behoorlijke menigte verzameld en om 12 uur viel iedereen elkaar in de armen. Zo ook ik en mijn backpackersvriendjes. Daarna hebben we geprobeerd om een van de hippe bars in te komen. Bij de meeste duren kregen we of nul op het request of werd er een waanzinnige entree gevraagd (200 dollar!). Gelukkig helpt het blonde haar in zulke situaties en bij een café mochten ik en mijn Italiaanse vrienden naar binnen. Op de bar stond meisje in een heel kort rokje op hele hoge hakken te dansen, om mij heen werd er volop gekust en de drank stroomde rijkelijk. Ik was – zoals u snapt – in mijn element. Een goed begin van een nieuw jaar, hopelijk vol met nieuwe avonturen. Gelukkig nieuw jaar!

Linda

P.S. Nog even over de huidige politieke situatie: het nieuws staat hier 24 uur per dag aan en iedereen kankert vol ongeloof op Israël. Een aardige, oude Franssprekende man sprak me aan op Fitna. Ik ben al in twee Hezbollah-demonstraties verzeild geraakt. Het leger mobiliseert. Op zijn zachts gezegd is de situatie gespannen. Tot mijn grote verbazing lijkt niemand van jullie zich echter zorgen te maken en toen ik het Nederlandse nieuws checkte snapte ik waarom. IJspret is ook belangrijk nieuws. Voor degenen die zich nu alsnog zorgen beginnen te maken: ik vertrek morgen naar het iets rustigere Damascus en maandagochtend 9 uur sta ik voor een zaal met 200 eerstejaars – eng op een andere manier. 


This post is categorised in Stories

This post is tagged

Categories