• Dec 24th 2008

De afgelopen dagen heb ik heel veel dingen gezien die ik allemaal probeer te plaatsen in een historisch kader. Dat is lastig, want er is hier zo veel geschiedenis. Er zijn niet twee of meer duidelijk afgebakende perioden, zoals je in Latijns-Amerika eenvoudig pre- en post-Colombiaans hebt. In plaats daarvan beginnen dingen al 2000 vChr of eerder. Grofweg gaat het om heel oud; Romeins; Byzantijns; begin Islam; kruisvaarders; Ottomaans; tegenwoordige tijd. Zoals je uit deze opsomming kan opmaken, ligt de Europese geschiedenis niet in Amsterdam, maar duidelijk hier. Europeanen vinden dat wat vervelend en daarom hoor je de hele tijd in de media dat Syrië heel eng en terroristisch is enzo, om zo te voorkomen dat mensen er zelf een kijkje gaan nemen en er achter komen hoe het werkelijk zit (we doen het poststructuralisme maar even de deur uit).

Bij CW maken we tijdens de buluitreiking een vergelijking tussen de recruten van de VOC en studenten. Zo kan je ook een vergelijking maken tussen de voetsoldaten in de tijd van de kruistochten en backpackers. Voetsoldaten voelden zich geroepen door het geloof van die tijd: God, in de vorm van de paus, riep op tot de bevrijding van Constantinopel en Jeruzalem. Backpackers voelen zich ook geroepen door het geloof van nu: ons hogere doel is individuele zelfontplooiing en die kan je bereiken door met zo min mogelijk geld zo lang mogelijk van huis te zijn. Waar het beiden werkelijk om ging was het zien van nieuwe plaatsen, het ontdekken van nieuwe culturen en het maken van nieuwe vrienden (de bezoekers van mijn website herkennen hier natuurlijk het star trek manifesto). De voetsoldaten sliepen onderweg bijvoorbeeld in de barakken van het Krak des Chevaliers met zo’n 399 andere voetsoldaten. Ik slaap in dorms met zo’n 3 andere backpackers – er is natuurlijk wel vooruitgang. Dat kasteel (het Krak dus) is gebouwd vanaf 1031 en ziet er precies zo uit als je van een kasteel verwacht. Er zijn twee slotgrachten, 88 geheime doorgangen en speciale kantelen waar je olie doorheen kan gooien als je belegerd wordt. Je snapt dat we hier Prince of Persia spelen. Het Krak des Chevaliers is het ultieme kruisvaarderskasteel, maar het stikt hier van de citadellen en forten waar je ongestoord door toeristen rond kan dwalen.

De ultieme toeristenbestemming van Syrië is Palmyra, een Romeinse stad die bloeide in de 3e eeuw nChr. Palmyra ligt midden in de woestijn en deze situering maakt voor ultieme foto’s. Mooie schaduwen van de lange rijen intacte zuilen die weerspiegelen op grote tempels. Al die foto’s zijn trouwens volledig toeristloos (het hoogste doel van de backpacker) want je loopt er in je eentje of met twee anderen rond. Nou ja alleen, ik werd gezelschap gehouden door een kameeldrijver die steeds zei “we invite you to ride our camel, for free, we invite you”. Ik raakte zo enthousiast over de toeristloze foto’s dat ik rende en struikelde. Ik kon nog net mijn camera redden (anders was het allemaal voor niets geweest!) maar mijn handen, ellebogen en knieën sneuvelden. Zie je, net als kruisvaren is backpacken niet geheel zonder risico.

Dat risico ligt in Syrië niet op moord of diefstal. Syriërs zijn, zoals mijn maatje Koko steeds zegt, ‘friggin’ friendly’ en diefstal komt hier gewoon niet voor. Ik babbelde hierover met de vader van Mohammed het Lekkertje (zie beneden) en hij liet me de gevonden voorwerpendoos van zijn hotel zien. Daarin zaten verschillende bundeltjes geld met daarop kamerdeur, datum en naam van de backpacker die het had laten liggen in zijn kamer. Ongelooflijk eerlijk dus. Nee, het gevaar ligt met de mannen…

Je moet een totale sociale debiel zijn wil je hier niet uitgenodigd worden bij mensen thuis en zo kwamen Koko en ik terecht bij een Japanse die getrouwd was met een Syriër. Zij was ooit in Palmyra als toerist en werd verliefd op een Syrische local. Ze werden verliefd, zij bekeerde zich tot de Islam en nu wonen ze in een enorm paleis dat voor ons als een gevangenis aanvoelde. Ze denken nu aan een tweede vrouw omdat zij (althans, dat beweert hij natuurlijk) geen kinderen kan krijgen. Weg romantiek. Ik heb de vakantieliefde met Mohammed het Lekkertje dus maar even aan me voorbij laten gaan ;-)

Mohammed het lekkertje werkte in het hotel in Hama waar ik vier dagen ben gezonken. ‘Sinking’ is backpackers voor even helemaal wegzakken in een stad en een paar dagen niets doen. Het hotel is thé place to be van het hele midden-oosten en toen ik aankwam was het al cool. Ik had ‘s ochtends om 11 uur besloten om met Koko naar Hama te gaan en zo rond 15en kwamen we aan in deze middelgrote stad in het midden van Syrië. Bij de receptie zag ik een briefje liggen met ‘Linda’ er op en ik dacht nog, “cool, een meisje dat ook Linda heet heeft een boodschap”. Maar het bleek voor mij te zijn, van een jongen die ik in Damascus had ontmoet. Of ik hem om 20 uur in de common room wilde ontmoeten. Huh? Hoe wist hij nou dat ik hier zou zijn terwijl ik dat zelf pas net had besloten? Abdulla van het hotel zei hij secret service was en van alle toeristen in heel Syrië wist waar ze waren. Haha. Ik moest wel even twijfelen, want er wordt behoorlijk nauwgezet in hotels en bussen bijgehouden wie je bent. Het bleek – natuurlijk – een samenloop van omstandigheden, maar ik voelde me toch bijzonder populair.

Ik wens iedereen een fijne kerst, ben benieuwd wat er te doen is in Aleppo vanavond!


This post is categorised in Stories

This post is tagged

Categories