• Jan 1st 2008

Feliz ano nuevo!

Inmiddels logeer ik al een tijdje in Casa G. Enrique heeft me de 31ste opgepikt bij de deuren van de kathedraal. Ik was niet moeilijk te spotten, maar Enrique fits right in. Na slechts vier dagen Mexico is hij gepast Mexicaans bruin. Vanaf de zocalo (het centrale plein) is het een heel eind naar zijn huis: 30 min met de metro, 20 min met de sneltram en 10 min met de taxi. Mexico stad is groot! En vies! Van de smog kan ik bijna niet meer praten (heb nu zo’n schorre corpsmeisjes-stem).

Na het centrum komen de wijken. Net als in Londen heeft de stad allerlei dorpjes ingehaald. Enrique’s straat is een privé-straat, waar een tijd lang een bewaker bij het hek stond. Blijkbaar gebeurde er toch te weinig en nu kan je gewoon de straat inlopen. Alle huizen hebben grote hekken met grote sloten, dus op hun gemak zijn de buurtbewoners nog niet helemaal.

Enrique’s vader, Carlos, is een gepensioneerde arts die graag in de ‘opa vertelt’ modus raakt. Om de tijd te doden heeft hij een roman geschreven en trots overhandigde hij mij een exemplaar met inscriptie. Mama heet Fernanda en is een voormalig psycholoog. Ze wil van alles van me weten en is duidelijk meer gefrustreerd dat mijn Spaans niet toereikend voor een diepgravend gesprek. Van haar kreeg ik dan ook een Spaans lesboek.

Samen gebruikten we la comida, normaal de lunch. Aangezien het al vijf uur was had ik al rijkelijk ontbeten (eieren!) en geluncht (taco’s!), dus de twee gangen gingen er wat moeilijk in. Inmiddels kwam de rest van de familia binnengedruppeld. Zus Bonny met man Fernando en vier niños die allemaal een variatie van Carlos en Fernando/a heten. Broer Carlos en vrouw Mirella daarentegen hebben alleen niñas. Alsof al die niños niet genoeg waren, kwamen er ook nog vrienden van Enrique langs met al hun niños. Het was tijd voor een ritueel.

Aan een touw bungelde eerst een pop en later een ster van papier-marche. Dit ding heet een piñata en is helemaal gevuld met snoep. Onder het zingen van een liedje slaan de kinderen beurtelings (beter gezegd: rammen de kinderen beurtelings) op de piñata tot deze breekt en al het snoep op de grond valt. A la Sinterklaas duiken de kids op het snoep en is het een wedstrijd wie de meeste buit bemachtigd. Het ritueel is ooit bedacht door een Spaanse missionaris. Voor hem symboliseerden de zeven punten van de ster de zeven hoofdzonden. Hij gaf de inheemsen een stok en die moesten dan symbolisch de zonden verslaan. Nu is het een kinderding (ik mocht helaas niet meedoen, maar heb dan ook geen zonden te verslaan!).

Hierna was het tijd om aan tafel te gaan, want bij Oud&Nieuw staat eten natuurlijk centraal en we hadden la cena (het diner) nog niet gehad. Tot mijn grote teleurstelling kregen we eerst ravioli. Nou ja zeg! Gelukkig maakte deel 2 veel goed: puerco enchilado en varken gestoofd in coca-cola (jawel!). Eten eten eten! Dat eten wordt gemaakt door de vrouwen (behalve jullie lalala), die de hele tijd huiselijk doen in de keuken.

Om 12 uur voltrok zich een nieuw ritueel. Met het slaan van iedere slag van de klok dient een druif gegeten te worden, waarbij ondertussen een wens gedaan wordt. Er is daarbij een keuze tussen één grote wens of twaalf kleine. Ik heb eerst goed nagedacht of ik voor de kleintjes of de grote ging (kiezen tussen verschillende vormen van hebberigheid), en ik moest ook nog flink dooreten om twaalf druiven weg te krijgen na al dat varken. Vervolgens wenst iedereen elkaar een feliz año nuevo door middel van een kus en het tegen elkaar aan drukken van de bovenlichamen. Goede voornemens worden uitgewisseld. In dit gezelschap kwamen die bijna allemaal neer op – je raadt het reeds – het verliezen van een paar pesos (kilo’s). Om 2 uur was ik zo verzadigd van al het eten en alle drank dat ik heerlijk ging slapen in mijn eigen kamer (Casa G. heeft zes slaapkamers en drie badkamers).

Op nieuwsjaarsdag met Enrique alle drukte ontweken en gechillt in Coyuacan, een voormalige bohémien-enclave waar onder andere Frida Kahlo en Trotsky de vele cantina’s onveilig maakten. Om zes uur werden we verwacht voor een volgend ritueel, ditmaal religieus.

In een enorm gebouw waren vele Mexicanen bijeengekomen om het nieuwe jaar in te luiden. Een man in een witte jurk sprak diverse spreuken uit. Het was moeilijk om te volgen, maar ik begreep dat het lichaam van een godheid (Paris Hilton? Judith Butler?) genuttigd zou gaan worden. We moesten elkaars handen vasthouden en op een bepaald moment elkaar kussen en vrede wensen. Vervolgens gingen de mensen een voor een naar voren om – gelukkig symbolisch – het lichaam van hun verlosser te nuttigen. Dit ritueel, in tegenstelling tot menig ander ritueel, stemt niet af van de mensenofferende Azteken of Maya’s, maar is eerder gelijk an de rituelen waarmee ik ben opgegroeid in katholiek Zeist.

Na de kerk gingen we langs bij een vriend van Enrique waar we natuurlijk wéér gingen eten: lasagna (huh?) en varken met spinazie, kaas, sour creme en een guave-saus – superlekker! Er wordt gebabbeld en gedronken en alles is muy tranquillo – rustig. Hoewel ik het ergste vreesde, hoefden we bij thuiskomst in Casa G. niet weer te eten. De rest van de familia zat nu ook vol, of wilde zich aan het goede voornemen van het verliezen van de pesos houden. Overigens kon de moeder van die vriend veel beter koken dan die van die van Enrique (ssstt!).

Het was een genoegen te zien hoe Enrique veranderde in Quique, het jongste broertje. Iedereen was heel geïnteresseerd en heel hartelijk; een vrolijke chaos, muy loco. De dagen na Oud&Nieuw heb ik doorgebracht met sightseeing met Enrique als mijn persoonlijke gids. Hij praat honderduit over de mensen, de barrios, de geschiedenis. Ik heb nieuwe avonturen meegemaakt (autopech!!) maar die komen in de volgende mail.

Dikke kus en bovenlichaamgeduw voor iedereen!


This post is categorised in Stories

This post is tagged

Categories