• Jan 8th 2008

De cliffhanger van de vorige mail was autopech. Maar liefst twee keer stonden Enrique en ik te staren naar een auto die niet deed wat wij wilden. Aangezien Enrique en ik als echte academici niets begrijpen van het binnenwerk van auto´s, bleef het bij staren. De eerste keer was in DF, op een parkeerplaats waar de gehele federale politie marcheren aan het oefenen was. Niet echt gezellig. De auto weigerde te starten en ons staren leek niets te helpen. In Mexico bestaat geen wegenwacht en in plaats daarvan gingen we met een taxi op zoek naar een monteur. Halverwege kwam Enrique op het illumineuze idee dat de auto misschien wel eens dorstig naar benzine was. Na een halve jerrycan gulzig opgedronken te hebben, startte de auto als een Hollandse schaatser op het eerste natuurijs.

De tweede keer was in Queretaro, een grote stad ten westen van DF. Enrique´s ouders hebben daar een apartement (drie slaapkamers en twee badkamers) waar we mochten slapen. Enrique´s zus woont daar ook en van haar mochten we een superhoge en supercoole pick up truck lenen om het nabijgelegen San Miguel de Allende te bezoeken. Na een dag sightseeen (roze gotische kerk – miste nog) maakte de auto purrende geluidjes. De benzinepompmeneer (geen self-service in de tweede wereld) dacht dat magische benzinetoevoeging het probleem zou kunnen verhelpen. Na 1 km bleek dat niet zo te zijn en purde de auto door. Ondertussen konden we alleen nog maar rijden door om de twee minuten de wagen opnieuw te starten. We haalden het net tot de volgende pomp, alwaar Enrique en ik nog wat naar de auto staarden en Enrique uiteindelijk besloot zuslief te bellen zodat zwagerlief ons kon komen ophalen in de 4×4 met DVD-speler voor de kids.

Dit klinkt natuurlijk als afzien maar niet echt. Uw hardcore reiziger wilde door en besloot Enrique te verlaten. Tijdens mijn reis in Mexico vijf jaar geleden heb ik zo´n beetje alles gezien tussen Mexico-Stad en de grens met Guatemala. Ik wilde mijn kostbare reistijd niet verspillen met het bezoeken van plekken die ik al gezien heb en daarom was het op naar Yucatan. Ik verlangde naar avontuur, naar vrijheid, naar afzien in de bus. Ik had twee mogelijkheden om in Yucatan te komen: 1) 16 uur in de bus naar Campeche voor 89 Amerikaanse dollars of 2) 2 uur in een vliegtuig naar Merida voor 98 Amerikaanse dollars. De keus was snel gemaakt: valsspelen en lekker vliegen.

In Merida was het tijd voor wat natuur. Na twee weken musea en kerken had ik het wel gezien met de Mexicaanse geschiedenis en wilde ik mijn bikini eens aan. Ik gaf me op voor een tour langs twee cenotes (weet geen NL vertaling). Deze gaten in de grond zijn veroorzaakt door dezelfde meteoriet die verantwoordelijk is geweest voor het uitsterven van de dinosauriërs. Je moet je deze gaten, waarvan er in Yucatan zo´n 7000 zijn, voorstellen als ondergrondse grotten. Regenwater heeft ervoor gezorgd dat backpackers een net iets leukere dag kunnen hebben. Met een snorkel kan je de druipstenen onderwater bekijken. Deze reiziger heeft al veel dingen gezien, maar zoiets nog nimmer. Muy cool dus.

We waren met een erg leuke groep en ´s avonds bij het bier drinken kwamen de sterke verhalen en de sterke grappen. Zo was het dat de Cult van de Bepluimde Hamster werd gevormd. Verschillende leden van ons groepje zagen op verschillende momenten in de cenote een hamster met pluimen verschijnen, een hamster die wij liefdevol in het Engels the plumed hamster noemen. Deze hamster gaf ons een boodschap door van perpetual transparency, te bereiken door het eten van doorzichtige vis. Het is aan ons deze boodschap te verspreiden. Gelukkig bevonden zich in onze groep verschillende talenten (competenties dien je die geloof ik te noemen) waardoor het verspreiden van deze boodschap eenvoudig zal gaan. Naast twee fysici die onze beweging geloofwaardigheid moeten verlenen (door de hamster te laten vliegen door de aardpolen om te keren), hebben we psychologen, consultants en een raketgeleerde. Ik ben verantwoordelijk voor de propaganda. Stay tuned for the merchandise!

Inmiddels ben ik met de leider van onze cult, Alexander, in Tulum. Hier heb je Maya-ruïnes op het strand. Wel zo handig als je het warm hebt gekregen van het beklimmen van de piramides. Of als je genoeg hebt van het zonnebaden en wat behoefte hebt aan cultuur. Van alles te doen dus!


This post is categorised in Stories

This post is tagged

Categories