• Jan 18th 2008

Een reis als deze kan je alleen afmaken door goed te chillen op het strand. Na zonnen en lezen in Tulum had ik behoefte aan wat cultuur en ben ik naar Chichen Itza gegaan met weer een nieuwe set vriendjes. Nu ben ik op Isla Mujeres, een Caribisch bounty-eiland 20 min met de boot van Cancun. Vanaf het strand hier zie je Cancun met al haar horror liggen. Wij als backpackers lachen daar schamper om. Amerikanen betalen Amerikaanse prijzen voor Amerikaanse hotels waar alleen de naam van het bier hen eraan herinnert dat ze in Mexico zijn. Morgen gaan we daar de zona hoteleria verkennen en ‘s avonds op zoek naar doorgedraaide Amerikaanse meisjes die hun borsten laten zien, alleen omdat Mexico muy loco is.

Mijn hostel is een backpackers Club Med. Je hebt hier alles en je hoeft het hostel dus eigenlijk niet te verlaten. Er is een privestrand, een restaurant, gratis internet en een strandbar. De sfeer is super en iedereen praat met iedereen. Als je zoals ik hier al een paar dagen zit, ben je een local en ken je iedereen. Op het eiland is van alles te doen als je uitgechillt bent op het strand: snorkelen, rondscheuren met een golfwagentje of shoppen voor belachelijke dure souvenirs. ‘s Avonds is de strandbar the place to be en flink wat Corona’s en margerita’s zorgen ervoor dat de dansvloer vol is. De waaghalzen onder de backpackers kunnen ‘s avonds hun haantjesgedrag tonen door een hele schorpioen te nuttigen (zie het filmpje van mijn vriend Sam).

Mijn vriend Sam is al negen maanden aan het reizen en luistert iedere avond op met sterke verhalen over gefermenteerde geitenmelk in Mongolie. Hij valt echter in het niet bij mijn vriend Chris die al zeven jaar aan het reizen is. Af en toe geeft hij ergens Engels en zo heeft hij weer geld om door te reizen. Zoals de ervaren reizigers onder jullie kunnen raden is hij eigenlijk volledig uitgereisd en kan hij geen ‘waar kom je vandaan waar ga je heen’ meer horen. Hij moet eigenlijk gewoon naar huis maar het idee van het ‘echte’ leven beangstigd hem te zeer: je moet maar durven!

Zowel Sam als Chris zijn superconnected. Ze hebben laptops bij zich en schrijven blogs, waarop de foto’s meteen geupload worden. En Jeroen J dacht dat ik de nieuwe generatie was met mijn wekelijkse mailtjes! Backpackers komen in alle soorten en maten. De hele jonge studeren eerst Spaans en reizen dan in duo’s. De wat oudere doen zogenaamde big trips, een aantal maanden Centraal-Amerika of een heel jaar over de wereld. De nog wat oudere (ik!) zijn bereisd en geven wijze tips. In de steden zie je de meer cultuurgeinteresseerden, hier aan het strand de feesters. De meeste mensen zijn een paar dagen type 1 en daarna type 2. Amerikanen reizen kort, de Europeanen lang, van de Aziaten weet ik het niet want die spreken geen Engels. Mexicanen reizen ook, maar backpacken niet en bestaan dus niet in mijn wereld.

Ik baal dat mijn tijd op raakt, maar wat kan je doen? Losgaan in Cancun dus. Ik ga met mijn nieuwe vriendje Toby en een hele groep vrienden naar de disco. Voor 40 dollar mag je eindeloos drinken in een vijfzalencomplex. We doen dit natuurlijk als veldwerk en heus niet omdat we het eigenlijk stiekem hartstikke leuk vinden om los te gaan in een disco. Hacer la fiesta, disfrutar la vida!


This post is categorised in Stories

This post is tagged

Categories