• Dec 29th 2007

Vliegen op eerste kerstdag is niet zo bijzonder als ik had gehoopt. Geen extra kerstkransjes, geen kerstman en ook geen upgrade naar de eerste klas. Wel: heeeeel erg veel beenruimte op mijn plek bij de nooduitgang (eindelijk weer eens!) en rustig wachten tot je er bent. Dat gaat vanzelf en om 21 uur was ik goedgekeurd door de douane en op weg naar het hostel. Mijn taxichauffeur wilde/kon me niet afleveren bij het hostel, maar wees in de richting en mompelde iets van vier blokken rechtdoor. Jippie. Alleen in het donker op het grote plein. Eng hè?

Direct al heel veel vriendjes gemaakt in het hostel. Het is tof om weer terug te zijn in de echte backpackersscene. De meeste mensen reizen alleen en iedereen is geïnteresseerd. De gebruikelijk praat: waar ga je heen, waar kom je vandaan, en de ultieme cooltest: hoe lang ben je al onderweg. Het voelt als thuiskomen. Mexico voelt vertrouwd, net als het (alleen) reizen. Mesen ontmoeten, veel plannen maken en verbreken.

Uiteindelijk besloten om toch niet naar het strand te gaan, maar wat cultuur op te snuiven, eerst in Cuernavaca, een gegoede stad ten zuiden van Mexico Stad. Hier zetelde Cortes terwijl hij bezig was met het onderwerpen van de bevolking. Eerst de plaatselijke tempels verwoest, om er daarna een enorme kathedraal te plaatsen zodat de inheemse bevolking flink afgeschrokken werd. Gelukkig had Cortes niet alles meteen door en zijn er buiten de stad prachtige ruïnes te zien, die van Xochicalco (spreek uit Zotji-kalko).

Met een lokale bus heel zelfstandig ervoor gekozen niet met de toeristentoer mee te gaan. De bus stopte echter in the middle of een of ander dorpje, alwaar de busknaap me naar een taxi verwees. Die wilde echter 70 pesos (4 euro) en dat wilde ik niet geven. Is het 2 km verderop, 20 of om de hoek? Kan ik lopen of is dat meteen mijn laatste wandeling? Uiteindelijk in een andere taxi gehopt voor 30 (woohoo!) en een middag tussen de ruïnes gewandeld.

´s Avonds met mijn vriendinnetje Aleta (als je twee dagen samen reist ben je direct vrienden voor het leven) en een aantal nieuwe vriendjes veel biertjes gedronken. Zoals normaal in Latino-America is het volume overal LUID!!!!!! en word je de hele tijd aangestaard door de locals. Mexicanen staan in de rij om bier voor je te kopen, wat wij natuurlijk geheel niet erg vinden.

Inmiddels zit ik in Taxco, een oud mijnstadje dat direct de associatie met Ouro Preto in Brazilië oproept. In tegenstelling tot daar zijn er hier niet zoveel slaven gestorven en heeft het stadje minder lang geboomd, waardoor het aantal kerken flink onderdoet voor Ouro. Voor de rest is het hetzelfde: bergje op bergje af wandelen, kerkjes bekijken, over de geschiedenis leren. Inmiddels is het beer o´clock en ga ik wat mensen opzoeken voor de nodige Corona-inname. Morgen terug naar Mexico Stad (D.F. zoals je hoort te zeggen) waar ik heb afgesproken met Enrique. Ben heel benieuwd om hem in zijn natuurlijke habitat te zien.

Hasta la proxima!


This post is categorised in Stories

This post is tagged

Categories