• Feb 9th 2005

Afgelopen weekend was het dan eindelijk zo ver. Voor het eerst ooit was de verjaardag van Jeroen (4 februari) in de zomer. Dat moest gevierd worden en dat pakten ze hier in Brazilië groots aan. Het hele land lag plat en het feest duurde maar liefst vijf dagen. Niet iedereen noemt het Jeroendag, om de een of andere reden had iedereen het over carnaval, maar dat maakte voor ons niets uit. Omdat Jeroendag voor het eerst in de zomer viel, moesten we natuurlijk op het strand zijn. We hadden gekozen voor het idyllische eiland Ilha do Mel, honingeiland. Daar vroegen ze idiote prijzen, omdat het nogal druk zou worden met Jeroendag. Beetje stom om dan aan de naamgever van deze belangrijke feestdag zo veel geld te vragen. Je vraagt Bea ook geen geld voor de volksdansshow. Gelukkig konden we een deal maken met de eigenaar van de pousada, genaamd Wagner Bueno. Wagner Bueno. Zeg het maar even hardop. Geweldige naam. Hij was van Italiaanse origine, dus had met zowel Wagner als Bueno niet veel te maken, maar dit allemaal terzijde.

Ilha do Mel is niet erg groot, maar heeft een centrumpje waar zowel een bar/restaurant als een disco is. In het bar/restaurant kweelde de lokale gitaarspeler er op los en zong alle liedjes van Bob Marley. Op eilanden als Ilha do Mel is Bob onvermijdelijk. Het zou gewoon niet hetzelfde zijn. Om 12 uur was het toch echt discotijd en had alle jeugd zich naar de disco begeven. Het duurde even voor de band begon en toen ze op het podium aantraden had ik even mijn twijfels. De vierkoppige band bestond uit twee gitaren, een oude man met een acordeon en een jonge knul met een triangel. Een triangel! De sufste der instrumenten! Vroeger op de kleuterschool met muziek wilde je nooit met de triangel opgescheept worden. Een triangel doet niets! Nou, hier wel. De band speelde namelijk forro, traditionele muziek die momenteel erg populair is bij de jeugd. Dat bleek, want de jongen met de triangel zette in en begon als een wildeman op de triangel te slaan. De triangel is net zo cool als de drums! De triangel bepaald het ritme. De triangel is het belangrijkste instrument van de band! Iedere band zou een triangel moeten hebben. De White Stripes zonder drums, maar met triangel! (Pingpingping, the hardest buttun to button, ping ping ping!) Terug naar mijn verhaal. Onmiddelijk stroomde de dansvloer vol met jeugd die het stapstap heupwieg, stapstap heupwieg dansje deden. 300 ml caiparinha kostte 4 reais, iets meer dan 1 euro. Het was een waar feest.

De volgende dag besloten we weg te gaan van dit feestgewoel en eens te gaan kijken in onze favoriete stad Curitiba. Carnaval is een lastige tijd hier. Alles is vier keer zo duur en niet overal wordt carnaval gevierd. Bovendien hadden we gehoord dat carnaval in Rio een touristische farce is. Het leek daarom slimmer om niet in Rio te zijn, ook beroogtechnisch enzo. Carnaval wordt op twee manieren gevierd, die je kan vergelijken met twee Nederlandse feesten: koninginnedag en de gay pride parade. In de meeste steden bestaat het carnaval alleen uit een parade en wordt er in de straten verder niet gefeest. In Rio is dit zo. Het is zelfs erger, voor de parade hebben ze een speciaal stadion gebouwd, het sambadroma, waarvoor je entree moet betalen en die is pittig. Op straat gebeurt er verder niets. Zo’n beetje als met de gay pride: heel de Prinsengracht is afgeladen, in de stad hangt wel een sfeer, maar op de Herengracht is geen naakte homo te zien. Ook in Curitiba bestaat het carnaval vooral uit een parade. Vol verwachting klopte ons hart.

Brazilianen houden van orde. In tegenstelling tot wat de meeste mensen denken, is er hier niet veel spontaniteit. De parade was dan ook erg gestructureerd en tussen de groepen zat wel 45 minuten zodat iedereen even kon bijkomen. Er was niet veel om van bij te komen, want de groepen bestonden hoofdzakelijk uit kinderen en we hebben maar één halfnaakt sambameisje gezien. Een beetje de gay pride van Middelburg dus. Dat gaf allemaal niets, want we konden later op televisie naar de parade van Rio kijken. Ook daar veel orde en ordelijkheid, wel wat meer bloot, maar we hadden niet het gevoel dat we heel veel hadden gemist. Gelukkig maar. Als ik een ding niet wil, dan is het wel het feestje missen.

We hadden eigenlijk al een beetje opgegeven nog iets van het ‘echte’ carnaval mee te maken. Van Curitiba zijn we naar Belo Horizonte gevlogen, met de Braziliaanse variant van Easyjet, genaamd Gol. Dat is eigenlijk nutteloze informatie in dit toch al lange mailtje, maar dat maakt niet uit. In Belo ontmoetten we twee franstalige Zwitsers (Frans spreken terwijl je de rest van de dag bezig bent met Spaans Portugees te laten klinken is bijkans onmogelijk overigens). Ze kwamen net terug uit Salvador, een paar duizend kilometer naar het Noorden. Het carnaval daar is meer te vergelijken met koninginnedag. Er wordt op straat gedanst en het heeft meer van die befaamde spontaniteit dan het carnaval in Rio. Ook daar houden ze van orde en groepen mensen trekken in zogenaamde bloco’s door de stad. Dat is veilig en ordelijk en daar houden Brazilianen dus van. Maar de franstalige zwitsers zeiden ook dat het heel duur was en niet helemaal wat ze er van verwacht hadden. Gelukkig maar, dachten wij, want je wilt natuurlijk toch niets missen en al helemaal niet het grootste feestje ter wereld.

Van Belo zijn we gisteren met de bus naar Ouro Preto (letterlijk: zwart goud) gegaan. Meer over dit historische stadje in de volgende mail, want tot onze grote verbazing was het carnaval hier nog in volle gang. En hoe! Ouro Preto pocht op het beste carnaval van Brazilië. De grote parade hadden we helaas al gemist, maar in Ouro Preto wordt vijf dagen lang op straat carnaval gevierd. Op straat! Zonder orde! Met spontaan dansen enzo! Dat trekt mensen uit heel Brazilië aan en vooral uit Rio waren er aardig wat mensen. Dat weten we, omdat wanneer je een Braziliaan op een podium zet en een microfoon geeft, hij het publiek vragen gaat stellen als “zijn er hier ook mensen uit Rio? en uit Sao Paolo?” en zo het hele rijtje grote steden af. Ook riep hij regelmatig dingen als “Ouro Preto laat je horen!” en “is everybody hier een beetje happy?” Carnaval in Ouro Preto is vijf dagen lang Koninginnedag én gay pride parade. Het is vijf dagen lang zuipen in de zon, met overal op straat live muziek en dansende mensen. Voor het eerst in mijn leven heb ik nu carnaval gevierd (de keer dat ik in een blauwe maillot als smurf verkleed naar de basisschool ging niet meegeteld).

Het was echt een feestje van de jeugd en de jeugd had er zin in. Vanaf het podium klonk Braziliaanse hoempapa muziek en de jeugd hoempapa’de er op los. Vooral liedjes die geassocieerd worden met een bepaald dansje vielen in goede smaak. Al dat gefeest is namelijk wel leuk, maar orde en ordelijkheid zijn natuurlijk nog leuker en samen hetzelfde dansje doen is geordende leukheid, het toppunt van plezier. Ook hier zijn er bloco’s. Een groep mensen met hetzelfde t-shirt aan die vergezeld van trommelaars door de stad trekken. Voor het t-shirt betaal je een behoorlijke stapel reais, maar je krijgt dan wel de hele dag gratis bier. Dit hoorden we van een vriendelijke jongen die op ons af was gekomen. Blijkbaar vielen we toch nog op als buitenlanders. Hij zat zelf bij Bloco Monstro, volgens hem het beste en coolste en meest geweldige bloco. Hij zei ook nog dat de meisjes gratis waren. Gratis betekent hier niet vergezeld van een vriendje en lichtelijk dronken.

Dat brengt mij bij het volgende. Dit feestje werd gevierd door de jeugd. Jeugd zou natuurlijk geen jeugd zijn als er niet wat afgevoosd werd. En vozen, dat kunnen Brazilianen goed. Er wordt hier veel gebekt en dat schrijf ik niet zo om onbeschoft te zijn. Zoenen hier is echt bekken. Het ziet er uit zoals je eerste kus, als je het nog niet zo goed kan. Maar hier doet iedereen het zo. Mond op mond en draaien maar. Het is Tongen met een hoofdletter T. De sport is om zo veel mogelijk mensen getongd te hebben. We ontmoetten een jongen die opschepte dat ie tijdens het hele carnaval tot nu toe 278 meisjes had gezoend. Zijn record op een dag was 72. De jongens staan een beetje te staan totdat er een meisje langs loopt. Wanneer er een andere jongen in de buurt is wordt eerst geïnformeerd of dat haar vriendje is. Als dat niet het geval is, gaat de jongen smekend zeuren om een kusje, wat zich dan uit in het vunzige tongritueel. Na het zoenen loopt het meisje door en wacht de jongen op het volgende slachtoffer. Er wordt dus niet geflirt en er is weinig spel. Er is alleen veel tong.

Vandaag was het dan echt voorbij. Ons pousada is de helft goedkoper en de straten zijn geveegd. Dat heeft niet veel geholpen tegen de pis- en bierlucht die nu door het hele stadje hangt. Op straat kijkt iedereen katerig. Jeroendag 2005 is grandioos gevierd.


This post is categorised in Stories

This post is tagged

Categories