• Feb 16th 2005

En toen was er Rio. Wereldberoemd Rio de Janeiro met haar wereldberoemde Copacobana, dat iedereen wel kent van Barry Manilows geweldige superhit Copacobana, een van mijn eigen favorieten en altijd weer een knaller op feestjes. De ‘andere’ Copacobana moet ik zeggen, want in september 2002 heb ik het echte Copacobana in Bolivia bezocht ( het verslag daarvan is hier te lezen). Daar was het koud en droegen de meisjes drie rokken over elkaar, hier is het warm en dragen de meisjes liefst helemaal niets. Jaja, het is waar, de bikini’s in BraziliĆ« zijn minier dan mini. Als een meisje opstaat, checkt ze altijd even of haar bikini wel goed hoog tussen de billen zit. In Nederland zie je meisjes op het strand altijd hun bikinibroekje juist om hun billen trekken.

Uiteraard hebben we ook nog even tijd genomen om Jezus op de heuvel te bezoeken (na alle kerken en nu Cristo Redentor is mijn plekje in de hemel wel veiliggesteld!), maar verder hebben we vooral op het strand gelegen. Ik heb dus niet zoveel beleefd en de observaties die ik nog heb, houd ik warm voor de komende week. We komen namelijk naar huis. Ik schrijf dit in een internetcafe waar ik in mijn topje zit te bibberen van de airco. Ik krijg het nog kouder als ik aan huis denk met alle koude regen… We stappen zo op het vliegtuig om an de lange reis naar huis te beginnen.


This post is categorised in Stories

This post is tagged

Categories