• Jan 29th 2005

Het leuke aan reizen is eigenlijk gewoon dat je naar andere landen en andere plaatsen gaat, waar ze andere gebruiken hebben dan je thuis gewend bent. Zo zijn hier in Brazilie vooral de wc’s anders. De wc-bril is zacht en iets kleiner dan de pot. Als je gaat zitten, zak je dus een beetje weg in de bril. Elke keer als ik op de wc zit, vraag ik me af waarom. Wat is het nut van een wc bril waarin je wegzakt. Waarom zou iemand dat bedenken… Waarom gebruiken ze niet dezelfde brillen als in de rest van de wereld… Wat is het voordeel…

Maar goed, dit moet een reisverslag zijn. WC-overpeinzingen worden niet altijd op prijs gesteld. De laatste keer dat ik jullie op de hoogte stelde, waren we hier pas twee dagen en waren we in Curitiba. Van daar zijn we met de trein naar Paranagua gegaan, een treinreis die de Lonely Planet beschrijft als spectaculair en adembenemend. In vier uur daal je af van 900 meter naar zeeniveau door Atlantisch regenwoud. Het probleem met regenwoud zit hem in het woord. Het is regen-woud. Daar regent het dus. De adembenemende en spectaculaire uitzichten waren daarom helaas niet zichtbaar, omdat de dalen vol met wolken hingen. Daar is niets aan te doen, zo is regenwoud nou eenmaal. Paranagua is een niet zo veel zeggend vissersdorpje, dus na een nacht trokken we weer verder.

Joinville (volgens Lonely Planet uit te spreken als joviale). Alleen om de naam al wilde ik er graag heen. Bij Joinville denk je aan joy of joie (plezier). Of je kan denken aan join (kom er bij!) Join our ville, kom ook bij onze stad! Hier hebben we plezier. Of aan joviaal. Een stad met allemaal joviale mensen! En ze willen dat je je aansluit, bij hen, om plezier te maken! Bovendien hadden we gelezen dat er veel mensen van Europese afkomst woonden, dat het stad vol fietsende blondjes was. Ik kon niet wachten! Wat een geweldige plek om te zijn! Helaas was er niet zo veel van waar. De stad was uitgestorven op zondag. We moesten heel hard zoeken om de mensen te vinden. Die bleken allemaal in het airco overdekte winkelcentrum te zitten, op zo’n soort food plaza, waar ze MacDonalds hamburgers naar binnen schoven. Dat is niet plezierig, noch joviaal. Het waren er trouwens ook niet heel veel.

Van Joinville zijn we naar Florianopolis gegaan, ook al weer zo’n uitnodigende naam. Floripa, zoals de locals het noemen en wij dus ook, is een stad die deels op een eiland ligt en deels op het vaste land. Het is een super vakantiebestemming voor veel Brazilianen en Argentijnen en aangezien het hier nu zomervakantie is, is het hier druk. Het eiland is ongeveer zo groot als de provincie Utrecht (niet dat ik weet hoe groot de provincie Utrecht is, maar mensen maken altijd dat soort vergelijkingen en de provincie Utrecht leek me wel gepast) en er zijn hier veertien verschillende stranden. Na een dag aan het sufste strand ooit te hebben gezeten, zijn we verhuisd naar Prahia Joaquina, het surfersstrand. Daar hadden we een hotel aan het strand en kon het zon zee en zaligheid gebeuren beginnen. Ik hoorde dat het bij jullie misschien ging sneeuwen en ja, hier is het over de dertig graden. Om het voor jullie iets dragelijker te maken, op het strand hangen is hard werk. Omdat we zulke witte witterds waren moesten we ons ieder kwartier insmeren. Toch heb je dan nog van die plekjes die je vergeet en die dan heel naar verbranden. Zo zit ik met een verbrand oorlelletje. Echt mensen, het is geen pretje! Brazilianen zijn heel actief op het strand. Alsmaar op staan, insmeren, een nieuwe caiparinha halen. Even op en neer paraderen in je miniscule bikini.

Hier op het strand hebben we vriendjes gemaakt met een Australisch meisje dat zich rond laat leiden door een Braziliaanze reiskennis. Hij heeft een auto en zo hebben we niet alleen het hele eiland kunnen zien, maar zijn we ook naar twee zuidelijker stranden gereden, waar de mooie mensen zouden moeten zitten. Er waren wel wat knapperds, maar weinig fotomodellen-materiaal, maar desalniettemin was het toch plezierig. Het blijft strand he, zo met een mooie rotsformatie aan de zijkant, helder blauw water, wit zand…. Ik denk dat jullie het wel snappen. Hoe zit eigenlijk met die sneeuw:::: Met onze nieuwe vriendjes hebben we gebarbecuet (wat is daar de officiele spelling van:) en hebben het lekkerste stukje vlees ooit gegeten. Picanha is een soort ossehaas, dat ze in een stuk van anderhalve kilo aan het spit deden en dat we heerlijk rood op ons bordje kregen. Voor je neus gesneden door een jongen die Rodrigo heet (spreek uit Hodrhizjo). We zijn in Brazil. Lalalalalaa.

Vandaag gaan we dan eindelijk weer eens met een nachtbus (daar heb ik al de hele tijd naar uitgekeken!), naar een van de natuurlijke wonderen der wereld, de Foz de Igacu. Dat ligt op een drielanden punt, dus ik zal morgen wel een uurtje zoet zijn met het springen van het ene land naar het andere. Later dus meer uitgebreid verslag van de avonturen van Jeroen en Linda in Brazilie, land vol Brazilianen.

PS Nog steeds nul keer beroofd.


This post is categorised in Stories

This post is tagged

Categories