• Mar 13th 2002

Hallo fans en andersoortige geïnteresseerden,

Op dit moment bevind ik me in Vientiane, de hoofdstad van het geweldige Laos. Ben ik even blij dat ik bovenaan Laos ben begonnen in plaats van mijn oorspronkelijke plan om hier te beginnen. Vientiane stelt niets voor. Het is gewoon nog een andere stad, een soort minimini-Bangkok. Alles is hier duurder, er is hier verkeer (maar liefst twee verkeerslichten!) en de sfeer in de stad is een beetje kil, al is het hier verschrikkelijk heet.

Vanochtend ben ik vroeg met de bus vertrokken uit Vang Vieng. We wilden de bus nemen om 7 uur en iedereen raadt je aan twee uur vantevoren aanwezig te zijn als je een plekje wil bemachtigen. Om half vijf opstaan was ons echter iets te gortig en we kwamen dus om kwart over zes aangelopen. De bus van 6 uur had vertraging (lees: zat nog niet vol genoeg) en toeterde naar ons dat we nog mee konden. Als buitenlander betaal je vijf keer zo veel voor een kaartje, dus drie backpackers was genoeg inkomsten om de bus te laten vertrekken. Ik had geluk en zat naast de deur, zodat ik mijn enorm lange benen (zeker voor Aziatische begrippen!) gewoon kon neervlijen. Net als in de bus van Luang Prabang naar Vang Vieng waren de locals uitgebreid aan het kotsen en wij backpackers, of farang (betekent buitenlanders, afgeleid van les fran├žais) hadden de tijd van ons leven.

Om 9.15 al aangekomen in Vientiane, dus we hebben hier een hele dag. Een dag die ik natuurlijk automatisch ga vullen met internet – heb mijn dagelijkse dosis toch wel gemist! In het huidige gezelschap bevindt zich een Braziliaan genaamd Fernando (waar de Zweedse Abbameisjes erg om moeten lachen!) die zo veel mogelijk wil zien. Onder zwaar mokken zijn we vanochtend dus begonnen aan 1.6 km lange wandeltocht door Vientiane zoals beschreven in de Lonely Planet. Dat was wel goed, want nu konden we zelf zien dat er in Vientiane echt niets te beleven is.

Mijn voornaamste interesse was het Museum van de Laotiaanse revolutionaire partij, dat ik dus vanmiddag snel ben gaan bezoeken. In dit museum wordt de geschiedenis van Laos in een socialistisch glanslaagje gedoopt. Ik had nog nooit ‘live’ propaganda meegemaakt dus het was wel interessant te zien hoe dat gaat. Ik zeg ‘live’ want Laos is nog steeds een socialistische staat, nota bene dat vier jaar geleden internet nog streng verboden was! Hoe dan ook, vooral de foto’s en schilderijen over de franse koloniale tijd en de geheime oorlog van de V.S. in Laos tijdens de Vietnam-oorlog zijn erg grappig. Het onderschrift bij een foto van mensen die aan de weg werken in de jaren dertig leest ‘het volk van Laos werd door de overheersers onderworpen en tot slavenarbeid gedwongen’. Verder veel foto’s van slachtoffers van de Amerikaanse bommen, Amerika dat consequent wordt aangeduid als ‘the U.S. imperialist and it’s puppets’. Giechelend door het museum dus!

Dit was wel weer leerzaam genoeg voor mij en daarmee ook voor jullie, ik ga zo de hitte weer in, bij jullie is het een graad of tien neem ik aan? Geniet ervan! haha


This post is categorised in Stories

This post is tagged

Categories