• Feb 19th 2002

Eigenlijk is Bangkok helemaal geen leuke stad. Je wordt er gek van de zogenaamde tuk-tuk-chauffeurs die constant vragen waar je naar toe gaat. Als je dan zegt naar Wat Hattemetat zeggen ze ‘oh nee, die is dicht, kom met mij mee’ om je vervolgens in de bij jullie al bekende juwelentruuk te luizen. Het voelt alsof iedereen er op uit is om je te bedonderen en daar word je, zeker als een Linda bent, behoorlijk paranoïde van. Gelukkig ben ik daar nu weg en weg van Bangkok zijn de mensen echt aardig, of kunnen ze beter doen alsof…

Zondagochtend vroeg vertrokken naar Ayuthaya, de oude hoofdstad van Thailand. Hier zijn prachtige ruïnes te zien, echt heel erg mooi. De Ayuthaya-periode loopt van zo’n 1450 tot 1750 na Chr., toen de stad verwoest werd door de Burmezen, zeg maar de Afghanen van hun tijd. De ruïnes hebben veel indruk op me gemaakt. Wie wel eens in Rome is geweest, is bekend met ruïnes, maar die zijn niets bij dit. Je voelt je dan wel klein en nietig…

Er waren verbazingwekkend weinig toeristen. Er werd wel hier en daar een busje Japanners uitgeladen, maar bij veel plekken liepen we alleen rond. Als zoiets in Europa zou bestaan, zou het overstormd worden door iedereen en van alles, maar hier lijkt het vrij normaal. Tot 1970 werd er niet eens naar de ruines omgekeken!

We hadden daar fietsen gehuurd, dat was wel relaxed. In Thailand rijden ze echter aan de verkeerde kant van de weg en dat was dus een beetje wennen. Je moet zo uitkijken en je bent zo gewend links-rechts-links te kijken, dat je toch weer vergeet nog eens rechts te kijken… Ik fiets in Thailand net als in Amsterdam: de straat is van mij, wou je me aanrijden dan??? Moni was wat voorzichtiger en volgens mij is dat gevaarlijker. Je kan maar beter blaken van zelfvertrouwen denk ik dan… In Ayuthaya hadden we een heel leuk guesthouse, net nieuw, erg goedkoop en met leuke mensen. Twee jongens ontmoet waarmee ik waarschijnlijk naar Laos ga, dat zou wel COOL! zijn…

Vervolgens gisteravond met de nachttrein naar Chiang Mai. Dat was een hele belevenis. De hele coupe wordt omgebouwd tot slaapruimtes, maar natuurlijk afgesteld op Thaise maten. Benen intrekken dus! Verder was er een enorme herrie, de trein was al vertraagd maar stopte toch ‘s nachts op een boel stationnetjes waar iemand constant door een luidspreker roept. Oordopjes in dus. Ook doen ze het licht niet uit, dus ook maar zo’n lapje voor mijn ogen. We hebben het overleefd en achteraf gezien viel het best mee. Maar als je dan in die cabine ligt, half te slapen, half te dromen, vraag je je toch wel af wat je aan het doen bent… In de trein trouwens alleen maar Nederlanders, niet te geloven. In Bangkok kwam ik ook al een goede kennis uit Amsterdam tegen, dat was raar, en hier dus ladingen Nederlanders. Gelukkig spreek ik Engels met Moni en kan ik dus net doen alsof ik er niet
bij hoor!

Nu ben ik dus in Chiang Mai, net aangekomen, dus die belevenissen horen jullie later…


This post is categorised in Stories

This post is tagged

Categories