• Feb 23rd 2002

Ben net terug van een driedaagse trektocht door de Thaise jungle. Met een groep van 13 man (twee meisjes, ole!) drie dagen terug naar de natuur. Het was erg afzien maar ook erg fantastisch. Dertien mensen betekende dat er twee mensen moesten staan in tuktuk die ons richting de bergen bracht. Onderweg moest de helft er uit om de tuk tuk aan te duwen die de berg niet op kon.

Aangekomen in het basiskamp kregen we koude nasi voor lunch. Dat beloofde niet veel want ik ga geen koude rijst eten. Gelukkig viel het eten daarna erg mee en heb ik toch de nodig pitamientjes binnen gekregen om het allemaal te redden. Want een trek betekent lopen en daar had ik niet zo bij stil gestaan. Met de rugzak de bergen in, heuvel af, heuvel op. De natuur was prachtig, we gingen echt dwars door de jungle – de jungle die op mij meer overkwam als een bos, maar dat terzijde. Na een behoorlijke trektocht, die ik al zwaarademend (misschien is roken toch niet goed voor je?) had doorstaan, kwamen we hoog in de bergen aan bij een stam waar de nacht zouden doorbrengen. Allemaal heel basic, een dorpje van zes met bamboehout gebouwde hutjes en een wc (Thaise stijl, dus hurken en doortrekken door wat water in het gat te scheppen). De bergstam kwam erg authentiek over, al weet je het natuurlijk nooit zeker en al zien deze mensen iedere dag waarschijnlijk een nieuwe groep trekkers. Zo’n leven in bergen lijkt toch wel erg rustgevend, een supermooi uitzicht, eieren van de kip en de hele dag een beetje opium roken. We hebben daar eigenlijk niet veel meer gedaan dan een beetje rondhangen en biertjes drinken, al heb ik ook nog even gebald met een klein heuvelstammeisje en ‘s avonds hebben we met de hele stam rond het vuur gedanst. Wat is het daar donker zeg! Slapen deden we in de gemeenschappelijke hut, op houten bedden met een deken. ‘s Nachts wordt het ijskoud dus slapen was er niet echt bij, ik dacht dat ik nooit meer warm zou worden!

De volgende dag half bevroren op voor ontbijt en weer een nieuwe trek. Waar ik al bang voor was gebeurde toen: ik ging weer door mijn voet. Daar sta je dan, midden in de wildernis, je kan niet lopen, je vreest het ergste en je wilt naar huis, je bent met allemaal vreemden, je hebt geen idee waar je bent en je wilt naar huis. Ik wilde Jeroen. Het werd echter allemaal erg goed opgelost, we waren maar 200 meter verwijderd van het lunchkamp. Ik kon nu alleen niet naar de waterval die ik zo graag wilde zien. Een van de stamvrouwtjes smeerde wat magisch spul op mijn voet en gelukkig had ik mijn onwijze medikit bij me (!) en kon ik een verband om mijn voet doen. Achterop de brommer werd ik toen afgevoerd, een tocht van een uur waaruit bleek dat we echt heel ver verwijderd waren van iets dat op de bewoonde wereld leek. Toen een uur een beetje clueless in het basiskamp gezeten, waar natuurlijk niemand Engels sprak. Het is dan gewoon afwachten wat er gaat gebeuren. Uiteindelijk werd ik met de truck naar de volgende slaapplaats gebracht, wederom erg basic en ‘s nachts erg koud. Wel gezellig met zijn allen in zo’n houten hutje!

De laatste dag hebben we geraft, nou ja, met een bamboevlot een kabbelend beekje af gepeddeld. Erg gelachen en StarTrek nagespeeld (emergency power to the trustors! warp core is off line!) Tot slot ook nog op een olifant gereden, heel raar en zielig. Ze prikken die beesten met een soort hamer en dat is niet aardig! Olifanten zijn zo schattig! Voelde me een echte junglekoningin… Al met al was het een geweldige ervaring en was de voet niet zo erg want zo kon ik een beetje van het landschap genieten. Als je loopt moet je namelijk naar beneden kijken waar je je voet neerzet en dan zie je dus veel minder.

Vanavond nog biertjes drinken met de hele groep, wat Duitsers, een Braziliaan en een paar Amerikanen en Canadezen. Ik had het niet willen missen al zou ik het niet nog een keer zo snel doen, ik ben moe, was vies, mijn rug doet pijn en door de hitte bergbeklimmen is niet echt mijn ding. Maar voor nu was het echt het geweldigste wat ik tot nu toe heb gedaan op deze reis… Tot zover dit heftige avontuur, ik sluit af met de geruststelling dat mijn voet weer in orde is en dat ik snel weer mail!


This post is categorised in Stories

This post is tagged

Categories